piątek, 11 września 2020

Jestem Grażyną traithlonu

Triathlon kusił mnie już od dawna. Ale zawsze było dużo ale.  Że nie mam dobrego roweru, a o co chodzi z tymi piankami do pływania, nie kumam co i jak tam się dzieje… i wiele innych. Paradoksalnie nie bałam się wysiłku, przygotowań czy pływania w otwartej wodzie ale właśnie wymagań sprzętowych. No i co jak zainwestuję, przygotuję się, wystartuję i mi się nie spodoba?  

Krążyłam wokół tematu aż trafiłam na super imprezę „Triathlon dla Januszy i Grażyn” !!!  
Od razu obudziła się we mnie Grażyna i wiedziałam że to jest to. 


Charytatywny cel

Impreza jest charytatywna i ma na celu propagowanie sportu wśród amatorów oraz osób niepełnosprawnych.  W regulaminie jasno jest nazwane, ze impreza dla nowicjuszy i amatorów, którzy nigdy nie brali udziału w zawodach na dystansach: IRONMAN, 1/2 IRONMAN, 1/4 IRONMAN, OLIMPIJSKIM. Mój profil zawodnika pasował idealnie.
Co więcej na pływaniu nie wolno używać pianek a na trasie roweru jest zakaz startu na rowerach czasowych, triathlonowych lub z kierownica tzw. Lemondką.

Czyli to czego szukałam – bez inwestycji, bez stresu, bez mega sprzętu i na pewno bez obciachu 😊

  

Przygotowania

Przygotowując się do mojego debiutu w triathlonie treningi biegowe realizowałam w planie pod inne starty. Trochę więcej czasu poświęciłam na rower. W planie tygodnia pojawiły się godziny gdy mocno kręciłam kilometry na rowerze.  Zawsze w świetnym towarzystwie, nie zawsze na czas. Gorzej sytuacja miała się z pływaniem. Do marca basen był obowiązkowo raz w tygodniu. A potem wiadomo. 

Wszystkie baseny pozamykali i nie było opcji pływania. Open water też na wiosnę odpadał bo przecież nie kupowałam pianki. Właściwie to dopiero na urlopie była okazja popływać w jeziorze i tam zrobiłam sobie małe testy. Wiedziałam że stawiam na żabkę. Dzięki temu ogarnę nawigację i nie będę się stresować kraulem.  Co mogłam potrenować to potrenowałam reszta to ma być już zabawa i czysta przyjemność 😊

Triathlon

I nadszedł długo oczekiwany start. Dzień wcześniej pojechałam odebrać pakiet i zorientować się w topografii trasy a szczególnie pływania.  Co dziwne pływanie najmniej mnie przerażało. Pływam od lat, byłam ratownikiem no i nurkuję. Więcej obaw miałam co do roweru bo po kilku kraksach jeżdżę zachowawczo i nie na maksa.

W sobotę przyjechałam na miejsce, rozstawiłam sprzęt w strefie zmian i stawiłam się na odprawie. Motyle w brzuchu były. Wielka niewiadoma już tuż tuż.

 

No i start. Ruszyłam do wody. Od początku wiedziałam, że zrobię to równo, bez szarpania się. Po początkowej blokadzie na początku pływania, udało mi się ominąć kilka osób. Po nawrotce widziałam już brzeg i parłam do przodu. Z radością mijałam płynących kraulem moją żabką. Nie wiedziałam że pływanie jest moim atutem 😊

Potem przyszła pora na rower.  Po początkowo płaskim przejeździe tamą pojawił się zakręt i podjazd pod górę. Czemu to zawsze inaczej wgląda z auta a inaczej na rowerze? Trasa była wymagająca z kilkoma wyczerpującymi podjazdami. Wiedziałam, że mój lęk przed prędkością nie pomaga ale jak się powiedziała a…. I tak cztery pętle ogień w nogach! Ostatni podjazd pod strefę zmian dał już w kość. Na drżących nogach zeszłam z roweru i dzida na przód. Zostawiłam kask i w drogę.

Trasa biegowa to 2 pętle głównie ścieżek trailowych. Oczywiście od początku było pod górkę 😊 A ja na tych drżących nogach krok za krokiem. W głowie pojawiła się myśl, że teraz to już luz. Przecież bieganie znam. Wszelkie niewiadome czyli pływanie i rower już za mną. Po pierwszej pętli zaczęłam się rozkręcać, nogi zaczęły nieść i zaczęłam mieć apetyt na więcej. To ile tych pętli? Zapytałam wolontariusza. Krzyknął że dwie. Dwie? Tylko dwie? No to teraz już tylko meta !!!

Zwycięzcy

Tego dnia zwycięzcą był każdy kto spróbował! 
Ale szczególne brawa dla drużyn z osobami niepełnosprawnymi. Patrząc na ich zmagania, zaangażowanie i radość na mecie jestem szczęśliwa , że mogłam być częścią takiego wydarzenia.

Triathlon okazał się dla mnie łaskawy. 5 miejsce w kategorii to dla mnie wow! Pływanie wyszło świetnie, rower na pewno do poprawy (głowa nie nogi ) i bieganie przecież ćwiczę cały czas. Może nie od razu IronMan ale kolejny triathlon na pewno pojawi się w kalendarzu. Jako Grażyna triathlonu to właściwie już muszę :-)
 

Dziękuję że zatrzymaliście się na chwilę na przedmieściach
Dorota

piątek, 4 września 2020

Jestem ultraską!!

 

Wspominając moje początki biegania i sukces pierwszych 3 kilometrów, 
nawet nie śniłam o bieganiu w górach.  
A co dopiero o dystansie ultra 😊  
Gdy dotarło do mnie że są tacy ludzie, którzy biegają długie dystanse po górach patrzyłam na nich trochę jak na kosmitów 😊 
I od niedawna sama jestem kosmitką

Moja droga do ultra trwała 5 lat od momentu, gdy pierwszy raz założyłam buty do biegania. 
Może to długo a może krótko ale podchodziłam do tego wyzwania z pokorą. 
Po drodze była oczywiście pierwsza dyszka, potem Korona Półmaratonów.
 W następnym roku wzrósł apetyt i zdobyłam Koronę Maratonów.
 Coraz bardziej rozsmakowywałam się w długich dystansach i coraz mniej lubiłam się z asfaltem.  Potem już tylko kroczek do pierwszego półmaratonu górskiego.
 No i przepadłam 😊 
Bieganie w górach to kompletnie inna bajka.
 Mnie urzekły widoki, niesamowici ludzie ale i brak presji czasu.
 Gdy biegłam kolejny półmaraton asfaltowy i byłam zła o 24s to gdzieś zniknęła radość z biegania.
 W górach wróciła ze wzmożoną siłą. 

Na swój ultra debiut wybrałam sprawdzona i świetnie zorganizowaną imprezę,
czyli Dolnośląski Festiwal Biegów Górskich.
Tu debiutowałam w górach i tu też postanowiłam zmierzyć się z dystansem ultra.

Długo czekaliśmy czy impreza sie odbędzie i w jakiej ewentualnie formule. 
Na szczęście dzięki wysiłkom organizatorów data została potwierdzona.
Edycja covid 2020 była oczywiście inna ale ani start co 10s ani maseczki i dezynfekcja na strefach żywieniowych nie stanowiły przeszkody by znów pobiegać po górach.
Wybrałam dystans Złotego Maratonu czyli 45 km z przewyższeniami ok 2000 m.
Wyruszyłam na trasę w sobotę kilka minut po 7:00 rano w padającym deszczu, 
który towarzyszył mi następne dwie godziny.
Było magicznie -  zamglone lasy, niskie chmury
 a ja krok za krokiem znaną z wcześniejszych półmaratonów  trasą posuwałam się do przodu.
Na szczęście było ciepło wiec biegło mi się bardzo dobrze. 
Po pierwszym punkcie żywienia na Przełęczy Lądeckiej wiedziałam już, że diabeł nie taki straszny.
Na borówkowej Górze spojrzałam wspominkowo na trasę półmaratnonu 
i nie skręcając pobiegłam dalej. 
Przestało padać i zrobiło się parno i duszno.
Wiedziałam, że najwyższy punkt trasy już za mną ale zostały jeszcze 3 w tym Jawornik.
Na kolejnym punkcie mega wzruszenie bo tam czekała na mnie mama 
 z butelką upragnionej coca coli:-)
Chwilę porozmawiałyśmy gdy stałam w kolejce do dezynfekcji złapałam wafelki 
i w górę.
Podejście było długie i jednostajne a mnie dopadł mini kryzys. 
Popracowałam głową aby nogom się zachciało i jakoś poszło.
Na ostatnim punkcie żywieniowym Orłowiec czekała koleżanka Renia,
która z radością i energią dodawała mocy wszystkim biegnącym :-)
Takie wsparcie bezcenne!!

Potem trasa maratonu znów połaczyła się ze znaną mi z półmaratonu i wiedziałam
 że to już będzie z górki aż do Lądka Zdrój.
Z dala było słychać doping na mecie :-)
Ostatnie metry, krzyk dziewczyn z Pro-Run które ostro kibicowały 
i z wrażenia fotki nie zrobiły ;-) 
 i......
META!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
A tam już tylko czysta radość,
niedowierzanie,
wzruszenie,
medal, 
arbuz,
i fota
Mam to ! Jestem ultrasem :-)



Wszystko poszło dobrze:-)
Buty po raz kolejny się sprawdziły.
Żadnych obtarć, odcisków nic mimo deszczu przez tyle czasu.
Prysznic jesdnak wymagany :-)

Co najważniejsze cały bieg było zadowolenie i radość że jestem tam.
Że biegnę... no dobra czasem podchodzę pod górę:-)
Że wraz z innymi szaleńcami robimy to co kochamy.

No i super ważne, że na metę dotarłam bez kontuzji
Wszystkie części ciała zdrowe...
no może z wyjątkiem głowy -)
bo chcę jeszcze!!!

Dziękuję że zatrzymaliście się na chwilę na przedmieściach
Dorota





piątek, 21 sierpnia 2020

Pierwsze zawody w pandemii

 Tegoroczna edycja Biegu Rzeźnika z pewnością była wyjątkowa.

Ze względów epidemiologicznych bardzo długo nie było wiadomo czy impreza w góle się odbędzie.

Wielu biegaczy zaprzestało treningów nie czując celu. 

Ja regularnie biegałam i trzymałam kciuki.

W końcu nadeszła upragniona wiadomość, że bieg się odbęzie.

czywiście w mocno zmienionej formule , z reżimem sanitarnym.

Po pierwsze start i meta były otwarte przez 10 dni. 

Każdy z uczestników mógł wybrać swój czas startu.

Dzięki temu organizatorzy uniknęli ewentualnych zbiorowisk , tłumów na trasie czy na starcie.

Drugą znaczącą zmianą było brak punktów odżywczych.

I o ile w przypadku biegów krótszych jesteś w stanie wziąć ze sobą jedzenie i picie to przy dystansach 54 km czy ponad 80 to było duże utrudnienie.

Część z biegaczy również z tego powodu przeniosła swój start na następny rok .

Ja zdecydowałam się pojechać :-) 

Mój dystans Rzeźniczka to 26 km czyli bez wsparcia punktów odżywczych do ogarnięcia.

I tak pojawiłąm się w Cisnej szczęsliwa, że po tylu tygodniach izolacji mogę podziwiać Bieszczady.

I tu czas wspomnieć o trzecim powodzie wyjątkowości tegorocznej edycji.

Jeszcze przed startem obserwowałam biegaczy którzy już pokonywali trasy.

Wszędzie w relacjach i uwagach pojawiała się jedno słowo BŁOTO.

Pomyślałam sobie co tam, rok temu też było błotniście ( Rzeźniczek 2019).

A potem cały tydzień lało w Bieszczadach. 

Dzień przed startem rozmawiałam z bardzo doświadczonym kolegą, który przebiegł już nie jedno.

Jego podsumowanie trasy - błoto, dużo błota, wszędzie błoto:-)

I to były prorocze słowa.
W dniu kiedy ja startowałam na trasie pokazało się słońce.Jednak błoto nie zdążyło już wyschnąć :-)

Trasa była zmieniona w tym roku z uwagi na pandemię.
Właściwie non stop było błoto.
Ja się nawet nie podejrzewałam, że potrafię biec a szczególnie zbiegać w takich warunkach.
Zabawa była przednia.
Zaliczyłam ze dwie wywrotki ale tak jak zaraz na starcie tak i tuz przed metą organizator zadbał o przeprawę przez rzekę :-)
i jest w końcu meta :-) 
Tak wyglądałam na mecie po umyciu :-) w rzece ...
no comments.

Tegoroczna edycja była inna,  wyjątkowa, covidowa
ale cudownie że się odbyła. 
Brawo dla organizatorów za determinację, super organizację 
i wciąż niesamowitą atmosferę.

W tym roku w Bieszczadach wędrowałam ponad tydzień,
a i tak mam niedosyt.
Było kilka szczytów, bieganie...
 no i regeneracyjne moczenie nóg w strumieniach :-)
Do zobaczenia za rok !!!

Dziękuję że zatrzymaliście się na chwilę na przedmieściach
`
                 Dorota

piątek, 10 kwietnia 2020

Wielkanoc w dziwnych czasach


Dziwny czas nastał i dziwna będzie ta Wielkanoc.
W gronie domowników.
Bez wizyt i spotykania się w szerszym gronie.
Taki czas!
Ale to nie znaczy, że nie może być piękna.
Że nie warto zadbać o uroczystą oprawę tego dnia.
U nas bez dodatkowych zakupów, korzystając z tego co już w domu było.
Bez kwiatów kupionych a jedynie z tymi które na ogrodzie kwitną.
Do tego klasyka czyli rzeżucha.
Zawsze mam jej zapas bo sieję ją regularnie.
Po prostu lubimy do kanapki :-)
Kilka detali i stół gotowy na święta.

Życzę Wam aby święta, mimo wszystko, były radosne, szczęśliwe i rodzinne.
I to co teraz najważniejsze aby były zdrowe!!!!
I obyśmy wszyscy zdrowi na ciele i umyśle przetrwali ten czas pandemii.


Dziękuję że zatrzymaliście się na chwilę na przedmieściach
Dorota

poniedziałek, 6 kwietnia 2020

Śniadanie na odporność



Każdy z nas inaczej reaguje na izolację i stres związany z istniejącą pandemią.
 I tu w grę wchodzą dwa scenariusze - albo ten stres zajadamy albo odwrotnie właściwie nic nie jemy. Szczególnie dziś zdrowe odżywianie jest ważne z uwagi na naszą odporność i samopoczucie. Niezależnie, który scenariusz jest Wam bliższy, warto zwrócić uwagę aby posiłki były zdrowe, a że mamy więcej czasu w przypadku pracujących w domu można się pokusić o więcej kreatywności i odwagi w kuchni.
Zamknięcie w domu wielu nas wybiło z rytmu i często wiąże się to z rozluźnieniem diety.  Jeśli nie robiliście tego wcześniej, w dzisiejszej sytuacji planowanie posiłków jest szczególnie ważne. Dzięki temu racjonalnie możecie wykorzystać zapasy i ograniczyć marnotrawstwo. Zaplanujcie 5 posiłków dzienne - 3 główne i 2 przekąski.
Dobry dzień warto zacząć od porządnego śniadania. Jest to jeden z  najważniejszych posiłków dający nam energię na wiele godzin. Ponadto po treściwym i odżywczym śniadaniu będzie siła na pracę i bez głodu doczekacie obiadu.
Brakuje Wam pomysłów na śniadanie a kanapka z żółtym serem już się znudziła? Czas poszukać inspiracji :-) Może warto zajrzeć do książek kucharskich, które leżą nietknięte a może po prostu poszukać w Internecie.  Zacznijcie od przejrzenia produktów jakimi dysponujecie.
Jajka - i tu możliwości są nieograniczone! Jajka na twardo, miękko sadzone czy w koszulce o klasycznej jajecznicy nie wspominając. A może jajeczne mufiny? Omlety na słodko lub słono a nawet kokosowe i w wersji dutch baby z piekarnika. A gdy znajdziecie puszkę pomidorów to polecam przepyszną szakszukę. W tej opcji są jeszcze  wszelkiego rodzaju naleśniki, pancaces czy racuchy. No i oczywiście gofry na słono lub słodko  - poczujecie się jak na wakacjach ;-) Polecam też wersję wegańską  z kaszy gryczanej. Dajcie się zaskoczyć!


Wypieki - tu oczywiście jest mnóstwo możliwości. Szereg przepisów na bułeczki śniadaniowe, chałki itd zawiera drożdże. Jeśli ich nie macie to polecam angielskie babeczki sconesidealne z dżemem i szklanką mleka.  Super propozycją jest też chlebek bananowy szczególnie gdy banany są już mocno przejrzałe i domownicy niechętnie na nie patrzą. Są też opcje wykorzystania średnio świeżego pieczywa i wyczarowania przepysznych posiłków - tu serdecznie polecam puddingi z chleba, tosty francuskie czy madame croque. Szperajcie w internecie :-)


 Owsianki i inne ziarna - Tak wiem wiele osób na hasło owsianka źle reaguje ale może to czas by odczarować to danie. Można ją przygotować z mlekiem, jogurtem lub wodą. Super dodatkiem są owoce - mrożone też się sprawdzą, bakalie, rodzynki., dżemy. Przeszukajcie szafki kuchenne i zamrażarkę. Oprócz tradycyjnej polecam tzw owsiankę nocna, również tą w wersji zapiekanej - super rozgrzewa i syci. Oprócz płatków owsianych nieocenione jest domowe musli - często wystarczy wymieszać ulubione płatki, otręby, bakalie to co lubicie. W wersji de luxe poleca się granola :-) Nie zapominajmy tu też o kaszach. Na śniadanie świetnie spisuje się na przykład kasza jaglana.

Jak widzicie inspiracji tylko na same śniadania jest mnóstwo.  I mam nadzieję, że nie zdążycie wykorzystać wszystkich a wrócimy do "normalności".
Wykorzystajcie ten czas na poznanie nowych smaków, wspólne gotowanie z dziećmi  i uwolnijcie wyobraźnię :-)

wtorek, 24 marca 2020

Asics Frontrunner to teraz mój team

Och jak ja czekałam na to aby podzielić się z Wami moją radością:-)
A potem świat oszalał i się zatrzymał.
Ale to nie zmienia mojej radości, 
że spośród 35000 aplikacji moja została wybrana:-)
Oficjalnie jestem członkiem zespołu  Asics Frontrunner Poland
Jestem przeszczęśliwa i zaszczycona 👍
Warto marzyć 🔥🔥🔥
Wyznaczać cel, dążyć do niego co dnia krok po kroku 💪💪💪
 bo marzenia się spełnia 🤗🤗🤗
Jestem przykładem,  że bieganie nie jest tylko dla młodych i szybkich. 
Każdy jest zwycięzcą jeśli tylko założy buty i pójdzie pobiegać. 
Pokazuję jak to zrobić, w codziennym nawale obowiązków, będąc mamą, żoną i korpo ludkiem :-)
 Bo w bieganiu nie ma limitu wieku, wagi, koloru oczu :-) 
Po prostu wystarczy ubrać buty i ruszyć ku przygodzie !
I mimo, że nastał trudny czas ja się nie zatrzymuję  - biegam dalej.
Sama, po polnych ścieżkach z zachowaniem wszelkich środków ostrożności.
Nie forsuję się, biegam dla odporności, relaksu i chwili spokoju od natłoku złych wiadomości.

Dodatkowo uzupełniam treningi ćwiczeniami w domu, 
treningami online, systematycznym rozciąganiem i rolowaniem.

Mam nadzieję,  że dzięki dyscyplinie i stosowaniu się do zaleceń 
zdrowi i mądrzejsi, 
może pełni refleksji wrócimy do codzienności. 
Będzie inna to pewne.

I gdy trzeba zostać w domu to zostańmy w domu!
Dla zdrowia naszego i innych.

#UntiedYetUnited

Jeszcze to wszystko wybiegamy!!!!


Fot FotoPyk


Dziękuję że zatrzymaliście się na chwilę na przedmieściach
Dorota






piątek, 21 lutego 2020

Biegam zimą ... też na nartach


Cześć to znowu ja :-)
Jak może wiecie uwielbiam biegać zimą a meczę się latem.
Szczególnie jestem szczęśliwa,
 gdy bieganie daje się połączyć z aktywnym weekendem w górach.
Jeśli tylko warunki pozwalają to z butów do biegania przeskakuję
 w buty do biegania ... na nartach.
Biegówki odkryłam kilka lat temu. 
Tak naprawdę szukałam alternatywy dla przepełnionych stoków narciarskich.
Ubrałam biegówki i sama ruszyłam w las.
I spadła na mnie zimowa cisza.
Zakochałam się od razu:-)
Na szczęście z Wrocławia jest w miarę blisko do Jakuszyc, Spalonej czy Sowich Gór.
Tam przecierałam już szlaki również z czeską stroną.
Czasem udaje sie trafić na przepiękne warunki,
które oczywiscie zawsze sa w tygodniu ale nie zawsze w weekend :-)
A jeśli nawet pogoda nie jest alpejska 
to zawsze dobre towarzystwo i humor rekompensują wszystkie niedogodności.
Serdecznie polecam spróbować :-)
Odkryjecie jak fajnie się biega pod górę 
a jakim wyzwaniem jest zjazd w dół!
Warto wziąć instruktora na początek aby nie wytworzyć sobie złych nawyków.
Potem juz tylko wystarczy samego siebie przekonać, 
że warto wstać w sobotę lub  niedzielę o 5 rano 
aby być na trasie pierwszym :-) 
A potem już tylko natura, ślad po horyzont 
i chlupocząca herbata w termosie w plecaku!

To kto zgadnie jakie mam plany na weekend?:-)


Dziękuję że zatrzymaliście się na chwilę na przedmieściach
Dorota