Biegam zimą ... też na nartach

Cześć to znowu ja :-)

Jak może wiecie uwielbiam biegać zimą a meczę się latem.

Szczególnie jestem szczęśliwa,

 gdy bieganie daje się połączyć z aktywnym weekendem w górach.

Jeśli tylko warunki pozwalają to z butów do biegania przeskakuję

 w buty do biegania ... na nartach.

Biegówki odkryłam kilka lat temu. 

Tak naprawdę szukałam alternatywy dla przepełnionych stoków narciarskich.

Ubrałam biegówki i sama ruszyłam w las.

I spadła na mnie zimowa cisza.

Zakochałam się od razu:-)

Na szczęście z Wrocławia jest w miarę blisko do Jakuszyc, Spalonej czy Sowich Gór.

Tam przecierałam już szlaki również z czeską stroną.

Czasem udaje sie trafić na przepiękne warunki,

które oczywiscie zawsze sa w tygodniu ale nie zawsze w weekend :-)

A jeśli nawet pogoda nie jest alpejska 

to zawsze dobre towarzystwo i humor rekompensują wszystkie niedogodności.

Serdecznie polecam spróbować :-)

Odkryjecie jak fajnie się biega pod górę 

a jakim wyzwaniem jest zjazd w dół!

Warto wziąć instruktora na początek aby nie wytworzyć sobie złych nawyków.

Potem juz tylko wystarczy samego siebie przekonać, 

że warto wstać w sobotę lub  niedzielę o 5 rano 

aby być na trasie pierwszym :-) 

A potem już tylko natura, ślad po horyzont 

i chlupocząca herbata w termosie w plecaku!

To kto zgadnie jakie mam plany na weekend?:-)

Dziękuję że zatrzymaliście się na chwilę na przedmieściach
Dorota

Zimowe Góry Stołowe

Hurrraaaa

Jak ja dawno nie miałam takiej radości z biegania 

Było wszystko co kocham !

Góry 

Śnieg  w oczy

Lód pod nogami

Świetna zabawa 

Super organizacja

i wspaniali wolontariusze !!!!

Zimowy Półmaraton Gór Stołowych 

Do zobaczenia za rok!

Ale po kolei :-)

Dojechałyśmy do Karłowa późno,

wszystko poszło sprawnie, odebrałyśmy numery

 i nawet jeszcze restauracje działały by nakarmić biegaczy.

Potem już kompletowanie sprzętu, 

siedem strategii na minutę:-)

Podglądanie prognoz pogody i w miarę spokojny sen.

Jak zawsze obudziłam się około 5:00 gotowa

i ze spokojniejszą głową. 

Na starcie super rozgrzewka, dużo znajomych twarzy 

i przemiłe spotkanie z Martą.

Nie podejrzewałyśmy, że los zetknie nas jeszcze na trasie.

Zaczęło się spokojnie w jesiennej aurze.

Pierwsze wzniesienia

i pierwsze zbiegi.

Powoli zaczął padać deszcz a potem już taki styropianik :-)

Przy skalnych wrotach nie odmówiłam sobie zdjęcia:-)

Przecież wykupiłam cały bieg!

Nie chciałam się spieszyć tylko się cieszyć z każdego kilometra!

Opady śniegu się wzmagały

 i pojawiła się myśl w głowie, że to jednak będzie zimowy bieg!

Gdyby ktoś się zastanawiał czy było ślisko to odpowiem - było mega ślisko.

Stosowałam różne metody - na czworaka , na kolanach, ślizg na tyłku

i najlepsza technika - trójka bobslejowa:-)

Dzięki dziewczyny!!! 

Wiedziałam, ze jak Piotr Hercog układa trasę to łatwo nie będzie. 

Podejście wzdłuż granicy było pod górkę :-)

Jak już dotarłam do drugiego punktu kontrolnego to złapałam oddech.

Duży zapas do limitu :-)

Lęki których się nabawiłam po Maratonie Ślężańskim zniknęły.

Do tego zrobiło się magicznie!

Pełna zima, siła w nogach, uśmiech na twarzy!

Na ostatnich kilometrach dogoniłam Martę. Niestety z kontuzją.

Zdecydowałam iść razem z Nią te ostatnie kilometry.

Po chwili dogoniła nas Ania i tak we trzy stanęłyśmy u dołu schodów na Szczeliniec.

To już tak niedaleko,

tylko 635 schodków :-)

Marta dzielnie schodek po schodku połykając łzy parła do przodu.

I tak trzymając się za ręce dotarłyśmy na metę.

RADOŚĆ!!

Gdy ją dzielisz jest jeszcze większa!

Dzięki Ania i Marta :-)

To jest to co kocham :-)

P.S. Dziękuję za cudne zdjęcia z trasy - 

Gratki dla Rafał Bielawa, Piotr Dymus i Łukasz Buszka

Dziękuję że zatrzymaliście się na chwilę na przedmieściach
Dorota

Wieniec nie wieniec

To już druga niedziela adwentu

 a ja Wam jeszcze nie pokazałam naszego wieńca adwentowego.

W tym roku to bardziej stroik niż wieniec.

Upiekłam z Agatą piernikowe kamienice.

Zza kamienic wyłania się las :-)

Lubię ten motyw i kiedyś już piekłam kamienice co pokazywałam tutaj

Dodałam choinki i gwiazdki i wyszła magiczna wioska :-)

Jeszcze tylko dwie świece i będą święta!!!

Cieszy mnie to i przeraża jednocześnie.

Miłego szaleństwa przedświatecznego!

Dziękuję że zatrzymaliście się na chwilę na przedmieściach
Dorota

Zimą jest tyle do roboty :-)

Wielu z nas wypatruje wiosny.

I przyznam szczerze że ja też.

Ale zimą właściwie to brakuje mi tylko słońca.

Bo tyle się dzieje i tyle fajnych weekendów za mną,

że ta zima na prawdę jest fajna.

Jak część z Was wie bardzo lubię biegać zimą .
Najważniejszy zimowy start Zimowy Maraton Ślężański
Ale właściwie każdy trening w tym sezonie zrealizowałam. Niezależnie od pogody czy miejsca.
Było więc biegane po ciemku, po lodzie, na delegacjach czy urlopach!

Kilkakrotnie atakowałam Ślężę w ramach przygotowań do głównych startów w tym roku czyli Górskiego Maratonu Ślężańskiego i Rzeźniczka :-)

Ślęża to magiczna góra i nigdy nie wiadomo co się zdarzy.

Był śnieg, mgły, lód na trasie i błoto.

Zdarzało się też słonko

Było też pobiegane na ulubionej leśnej trasie City Trail:-)

Przez całą zimę zmieniałam buty z biegowych na biegówkowe :-)

czy narciarskie !

Kilka weekendów to wspaniała przygoda z biegówkami.

 Oczywiście w cudownym towarzystwie!

Były cudowne mega słoneczne Jakuszyce.

I pełne wyzwań na trasie Góry Sowie

A także pełne ciszy i samotności trasy w Czechach.

Jako  że zima to ferie to były też zjazdówki z dzieciakami!

Aktywnie zwiedzałam też Amsterdam.

Udało się pobiegać ( nie ważne, że w deszczu lub w labiryncie rowerów),

pojeżdziłyśmy też rowerem.

Ale najbardziej w kość dostały mięśnie brzucha bo śmiechu było mnóstwo :-)

Taka anty depresyjna wyprawa .

Polecam!!!!

Co do roweru to właściwie nie zamknęłam sezonu i jeżdziłam cały czas.

Nawet w deszcz czy śnieg :-)

A i jeszcze zmieniałam buty na nowy model :-)

Bo kilka razy pomoczyłam się w zimnej wodzie

 ale gorącej atmosferze dzięki wsparciu innych szaleńców!
Morsowanie to nowa miłość :-) więcej pisałam tu

Jak widać zimą jest co robić i można biegać i aktywnie spędzać czas!
A co to się będzie działo na wiosnę? :-)

Dziękuję że zatrzymaliście się na chwilę na przedmieściach
Dorota

Aktywna zima - nie przestaję biec :-)

Dziś zapraszam na kilka słów o bieganiu zimą.

Wielu osobom wydaje się że zima nie sprzyja bieganiu.

Ja jednak tą porę roku bardzo lubię.

Zdecydowanie wolę mróz niż upał.

To własnie zimą buduję formę i osiągam najlepsze wyniki.

Jako zimno lubny biegacz nie mogłam opuścić wspaniałego biegu 

czyli Zimowego Górskiego Maratony Ślężańskiego.

Stawiliśmy się w Sobótce o poranku. 

Bieg rozgrywany jest na dwóch dystansach - maraton - 42,6 km

i półmaraton - 23,9 km.

Razem z Anią wybrałyśmy krótszy dystans :-) 

Ruszyłyśmy razem ze startem maratonu.

To było super rozwiązanie organizatorów. 

Wolniejsi biegacze półmaratońscy mogli wyruszyć wcześniej,

dzięki temu nie blokowałyśmy trasy a i stres był mniejszy czy zmieścimy się w limicie. 

Często jeździmy treningowo na bieganie po Ślęży dlatego wiedziałyśmy,

że trasa, góra i warunki mogą być wymagające. 

I tak też było :-)

Zima dopisała. Było przecudownie.

magicznie jak w Narnii.

Biegłyśmy raczej same bo czołówka poleciała przodem

 a półmaraton startował godzinę za nami.

Dlatego mimo wąskich ścieżynek na trasie,

często prowadzonych poza szlakami biegło nam się dobrze.

Trasa oznakowana bez zarzutu. 

Cały czas kontrolowałyśmy bieg i trasę. 

Punkty żywieniowe mega, łącznie z pomidorówką.

Brawa dla organizatorów.

świetnie zorganizowany bieg! 

Przez cała trasę uśmiechy nie schodziły nam z twarzy.

Nie mogłyśmy tak tylko biec.

Chłonęłyśmy ten las, przyrodę, zimę.

Ale niech Was ta piękna zima nie zwiedzie.

Zimno i zimowo to było w wyższych partiach.

Wszędzie niżej było błoto.

Dużo błota !!!

I takie też błoto z kałużą czekało na nas na mecie.

Radość duża bo trochę nas ta trasa sponiewierała :-)

Złapałyśmy się za ręce i dalej w te kałuże :-0

Radość, szczęście, trochę niedowierzanie, że to już:-)

Dzięki Ania za kolejny cudowny wspólny bieg <3

A na końcu cudowny, niepowtarzalny medal.

Zrobiony z butelek zebranych na trasie a zostawionych tam przez pseudo turystów.

Ciężki jak ten bieg, 

masywny jak Ślęża,

cudowny jak przyroda

i niepowtarzalny jak każda minuta na tej trasie.

Do zobaczenia za rok,

bo niemożliwe nie istnieje !!!!!!!

Dziękuję że zatrzymaliście się na chwilę na przedmieściach
Dorota